Geçen hafta Marty Cagan'ın bir konuşmasından bir cümle takıldı kafama:
"AI is having a very different impact… it ranges from your job is in serious trouble to you're making more money than you ever dreamed of."
Çoğu insan bu cümleyi bir uyarı olarak okudu. Ben bir fırsat olarak okudum.
"AI PM'in işini alır mı?" sorusu yanlış soru.
Doğru soru şu: AI, gerçekten outcome yöneten bir PM'i ne kadar güçlü kılar?
Cevap benim için net: çok, çok daha güçlü.
Ama önce PM işinin içinde ne olduğunu anlamak lazım. Çünkü PM haftası iki farklı işten oluşuyor. Biri koordinasyon — toplantı notları, ticket düzeni, sprint dokümantasyonu, durum raporu, Jira güncellemeleri. Öbürü asıl iş — hangi problemi çözüyoruz, kullanıcı bunu gerçekten istiyor mu, bu önceliklendirme doğru mu, teknik maliyeti nereye düşüyor?
AI birinci kümesini devraldı. Ya da devralmak üzere.
Bu, outcome PM için bir kayıp değil. Boşluk değil. Geri kazanılmış zaman.
Şunu somutlaştırayım.
Haftalık birkaç saatini toplantı notu almakla, durum raporları yazmakla, ticket'ları güncellemekle geçiren bir PM düşün. AI bu işleri devraldığında o PM ne kazanıyor? Kullanıcıyla daha fazla konuşma zamanı. Teknik ekiple gerçek bir problem tartışması yapma fırsatı. Bir özelliğin neden backlog'a girdiğini sorgulamak için alan.
Koordinasyon gürültüsü kalktığında, asıl ürün düşüncesi için yer açılıyor.
Bunu bir avantaj olarak görmek yerine "AI işimi alıyor" diye okumak, aracı yanlış değerlendirmek.
AI'ın PM'e verdiği ikinci güç daha az konuşuluyor: seçenek üretimi.
AI şu an kullanıcı araştırması sentezleyebiliyor, spec taslağı yazabiliyor, rakip ürün analizi çıkarabiliyor, A/B test önerileri üretebiliyor. Bu analizlerin çoğunu hızlı ve makul kalitede yapıyor.
Ama "hangisi doğru?" sorusunu sormak hâlâ PM'in işi.
Bu özellik kullanıcıya gerçekten değer katıyor mu? Bu metrici mi hareket ettirmeliyiz, yoksa şu başka sorunu mu çözmeliyiz? Bu teknik borç şimdi mi ödenmeli? AI bunlara cevap veremiyor — çünkü bu kararlar bağlam, strateji ve kullanıcı anlayışı gerektiriyor. Bunları PM taşıyor.
AI seçenekleri ürettikçe, seçenekler arasındaki kararın değeri artıyor. Karar veren PM'in değeri artıyor.
Marty Cagan yıllardır şunu söylüyor: gerçek PM'in işi mühendisleri ve tasarımcıları daha iyi kılmak. Doğru problemi onlara açıklamak, motivasyonlarını korumak, kötü fikri erken söylemek, iyi fikri zamanında savunmak.
Bu iş AI'ın yapabileceği bir iş değil.
Ama AI bu işi yapabilmek için gereken zamanı PM'e veriyor. Koordinasyon yükü hafifledikçe, PM mühendisle daha derin bir konuşma yapabiliyor. Kullanıcıyla daha uzun oturumlar düzenleyebiliyor. Bir özelliğin gerçek etkisini düşünmek için masa başında sessiz düşünme zamanı bulabiliyor.
Bu Marty Cagan'ın tarif ettiği PM'in en iyi hali. Ve AI, bu PM'i daha da güçlü kılıyor.
Şunu görüyorum: ürün ekiplerinde en değerli şey, doğru kararı doğru zamanda verebilmek. Yanlış problemi çözmemek. Kullanıcının gerçekte ne istediğini görebilmek.
Bu beceri AI'dan gelmiyor. Geliştirilebilir, ama sıfırdan kurulması zor.
Outcome yöneten PM, AI araçlarını kullandığında şu oluyor: daha az zaman koordinasyonda, daha fazla zaman gerçek işte. Daha hızlı analiz, daha odaklı karar. Ve çevresindeki ekip bunu fark ediyor — çünkü PM artık daha fazla yerde, daha fazla zihinsel kapasiteyle hazır.
Bu, AI'ın outcome PM'e verdiği güçlenme.
Marty Cagan "divergence" dedi. Haklı.
Ama ben bunu bir tehdit olarak değil, netleşme olarak okuyorum. AI koordinasyon gürültüsünü kaldırıyor, asıl PM işi daha açık görünüyor. Outcome yöneten PM için bu, daha önce hiç olmadığı kadar iyi bir dönem.
Araçlar hazır. Zaman açılıyor.
Geriye tek soru kalıyor: o zamanı ne yapacaksın?