Bir kodu iki saatte ship etmek artık anlamlı bir başarı değil. Geçen hafta bir özellik fikri yazdım, Claude'a verdim, build etti, test ettim, deploy ettim. Sabahtan öğlene bitmişti.
Ama bir şey fark ettim: Çıktının kalitesi tamamen yazdığım birkaç paragrafa bağlıydı.
AI konusunda şu an anlatılan hikaye genellikle şöyle: "Artık herkes ürün yapabilir, PM'lere ne gerek var?" Yanlış soru bu. Doğru soru şu: AI ne yapamıyor?
Cevap net. İdea üretmekte kötü. Önceliklendirmede kötü. Ve en önemlisi — "iyi" neye benziyor diye karar vermekte berbat.
a16z'in geçen aylarda yayımladığı bir yazıda ilginç bir gözlem vardı: AI modelleri artık kendi başlarına A/B testleri tasarlayıp çalıştırabiliyor. Ama ürettikleri fikirler "sıradan, türev, kıvılcımdan yoksun." Executionı var, taste'i yok.
Bu PM için çok şey ifade ediyor.
Eskiden spec yazmak idari bir işti. Jira'ya kabaca bir şeyler yazardın, developer'a "anladığında sor" derdin, sonra review toplantısında neyin eksik gittiğini tartışırdın. Spec, niyetin yazılı hali değildi — bir formaliteydi.
Şimdi spec, ürünün ta kendisi.
Bir AI ajanına "randevu anlaşmazlıklarını çöz" dersen, belirsiz bir şey çıkar. "Aynı saatte iki randevu varsa, ikinci oluşturulanı iptal et, klinisyene bildirim gönder, hastaya SMS at ama iptal nedenini yazma" dersen — tam istediğini alırsın.
Aradaki fark execution becerisi değil. Aradaki fark spec kalitesi.
Bunu DentalBulut'ta somut olarak yaşıyorum. Bir özellik için "hasta kartında iletişim geçmişi görünsün" yazmakla "hasta kartında, en son 5 iletişim, tür (SMS/WhatsApp/arama), tarih ve içerik özeti ile, en yeniden eskiye sıralı, tıklanınca tam içerik açılır" yazmak — ikisi de spec ama biri bir şey üretiyor, diğeri tartışma.
PM olarak bugün yaptığım işin büyük kısmı bu: sistemi yeterince iyi tanımak ki istediklerimi tam tarif edebileyim. Ve neyin "yeterli" neyin "iyi" olduğunu söyleyebilmek.
Buna bazen "taste" deniyor. Bence daha doğrusu: bağlamı olan değerlendirme kapasitesi.
Peki bu ne değiştiriyor?
Önce: Belirsizliği tolere etmek artık erdem değil.
"Kullanıcı deneyimi iyileştirilecek" gibi bir spec 2019'da belki geçerliydi. Şimdi geçersiz. Çünkü AI belirsiz spec'e muğlak çıktı verir. Ve muğlak çıktının düzeltilmesi, net spec yazmaktan daha uzun sürer.
Sonra: "Ne istediğini bilmek" ile "ne istediğini tarif edebilmek" arasındaki mesafe büyüdü.
Çoğu PM ne istediğini biliyor — hissediyor en azından. Ama bunu kesin, test edilebilir, ölçülebilir bir dille yazmak farklı bir beceri. Ve bu beceri şu an en az teknik bilgi kadar değerli.
Evals meselesi de buraya bağlanıyor.
AI bir şey yaptı. "Doğru mu yaptı?" sorusunu kim cevaplayacak? Bu soruya cevap verebilmek için önce "doğru" nasıl görünür onu tanımlamış olmak lazım. Yani yine: spec.
Test yazma, kalite kriteri belirleme, edge case'leri önceden görebilme — bunlar şimdi PM işi. Ya da en azından PM'in AI'a aktarması gereken bilgi. Başka kimse o domain bağlamını taşımıyor.
"Vibe coding" trend oldu bir ara. Hissetle kod yazmak. Güzel fikir, ama ürün yönetiminde vibe yeterli değil. Vibeın somutlaşmış hali lazım.
Belki yeni PM becerisi "vibe spec" — sezgini dile getirebilmek. Ne istediğini, neden istediğini, nasıl görüneceğini ve nasıl test edileceğini yazabilmek.
Execution ucuzladı. Tarif etme becerisi değer kazandı.