GPT-4 çıktığında, ürününüze "AI ile çalışıyor" yazdırmak yeterliydi. Yatırımcılar ilgilendi. Kullanıcılar merak etti. Rakipler panikle toplantı yaptı.
O dönem bitti.
Bugün orta büyüklükte bir SaaS şirketi, aynı Claude API'sına, aynı GPT-4o'ya, aynı Gemini'ye erişiyor. Temel modeller artık altyapı. Doğalgaz gibi. Elektrik gibi. Kim kullandığı değil, ne yaptığı önemli.
Ve bu değişim, ürün yöneticileri için beklenenden daha ciddi bir soru üretiyor: AI artık farklılaştırıcı değilse, peki neyin üzerine inşa ediyorsun?
Geçen ay DentalBulut üzerinde çalışırken küçük ama düşündürücü bir şey fark ettim. Kullanıcı, randevu modülünde otomatik SMS önerisi istiyordu. "AI ile yap," dedi. Teknik olarak 2 gün içinde yapabilirdik. Ama bunu yapan 4 başka uygulama vardı. Hepsi benzer modeller kullanıyordu. Hepsi benzer çıktılar veriyordu.
Fark neredeydi o zaman?
Bizim 3 yıllık hasta-randevu-tedavi verisindeydi. O veri başka hiçbir yerde yoktu. Ve bu veriyle çalışan bir öneri sistemi, genel bir SMS asistanından tamamen farklı bir şey söylüyordu.
Orada durdum ve düşündüm: asıl ürün artık AI özelliği değil. Asıl ürün, o özelliği anlamlı kılan veri.
Bir süre önce a16z'den çıkan bir notta ilginç bir gözlem vardı. 2024'teki AI uygulama başarısızlıklarının büyük çoğunluğu model kalitesiyle ilgili değildi. Şu üç şeyle ilgiliydi:
Yanlış iş akışı entegrasyonu. Yetersiz bağlam verisi. Kullanıcı güveni eksikliği.
Yani modeller yeterince iyiydi. Etrafındaki her şey yoktu.
Bu bana şunu söylüyor: PM'in odağı model seçiminden uzaklaşmalı. "Hangi AI'ı kullanalım?" artık çok kaba bir soru. Asıl sorular şunlar:
Hangi veriye erişimimiz var ki başkasının yok?
Kullanıcı bu çıktıya neden güvenir?
Kaç iş akışının içine girdik? Çıkılması ne kadar zor?
Bu soruları sormaya başladığınızda bazı şeyler netleşiyor.
Veri birikim hızı, özellik hızından daha değerli. 6 ayda geliştirdiğin bir özelliği rakip 3 haftada kopyalayabilir. Ama 3 yılda biriktirdiğin klinik veriyi kopyalayamaz.
İş akışına ne kadar derinse, o kadar yapışkan. DentalBulut'ta bir hekim sabah girer, randevuları görür, tedavi kaydeder, fatura keser, SMS gönderir. Hepsi aynı sistemde. Bunu başka bir sisteme taşımak ciddi bir acı. O acıyı yaratmak — iyi anlamda — PM'in işi.
Güven hâlâ en zor ölçülen şey. Bir AI ürünü ne kadar iyi çalışırsa çalışsın, kullanıcı ona neden güvensin? Sağlık alanında bunu oluşturmak aylar alıyor. Ve bu "AI feature" değil, şirketin bütün davranışlarının toplamı.
Bu yıl bir şeyi daha gözlemledim. "AI ile yapalım" artık bir gerekçe değil. Neredeyse her özellik talebinde "bunu AI halledebilir mi?" sorusu var. Kendi başına kötü değil. Ama dikkatli olmak gerekiyor.
Çünkü AI, gerçek problemin üstünü örtmek için çok elverişli bir araç.
"Hasta yorum analizi yapalım" diyorsun — ama asıl problem yorum toplama mekanizmanın bozuk olması. "AI ile tedavi önerisi üretelim" diyorsun — ama asıl problem hekimin sisteme veri girmemesi. Modeli ne kadar iyi olursa olsun, girdi kalitesi düşükse çıktı da düşük.
Bunu zaman zaman "AI PM" olduğunu söyleyen insanların kaçırdığını görüyorum.
Kısa versiyonu şu: rekabet avantajı hâlâ mümkün. Ama artık modelden değil, modeli anlamlı kılan şeyden geliyor.
Yani her zaman olduğu gibi: veri, entegrasyon, güven.
AI sadece bu üçünü daha hızlı ortaya çıkarıyor.